تا زندَه ای دِل بی کَسِن

امروزسرکلاسبهشدتعصبیبودم. اینهانهمشقیمینویسندونهتلاشیمیکنند. فقطسعیمیکنندمنرادوستبدارندوتحملمکنندواینعذابآوراست. بدترآنکهبرایبهترینشانهمناکارآمدوکوچکم. زبانمقاصرستوخاطرمیارینمیکندکهیکحرفخوببزنمکهبرودوتمامهفتهرابهآنیکجملهفکرکند،یااصلافکرنکندولیبرایهمانلحظهآنجملهکافیباشد.خیاطیوارشدوزبانهمشدهقوزبالاقوز. جدا  ازاینکهبهآیسکودرآوردنپولوخرجنکردناضافیپول&nbs تا زندَه ای دِل بی کَسِن...

اولش فکر کردم خوبم میکند و از درد رها. هر قدر بیشتر دیدم بیشتر فرو رفتم و غمگین شدم.
این فرو رفتن دستم را لرزاند و سمت چیزی برد که مدتها بود ندیده بودمش.
***
روز عجیبی بود، هم به فکر تنها زندگی کردن افتادم، هم به فکر زندگی وابستهی پیشین.
***
خبری بدتر از شنیدن سیگاری شدن نجمه هم هست؟
***
حتما یک روز از غم یک معلمی مینویسم که شاگردانش حس معلمی را با جملهای از او گرفتند!

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...

ورق زدن تقویمی که حتی نه برای روزگار دور است، سخت است. باور نمیکنی این تو بودی و این حرفها و کارهای تو بوده. انگار همیشه امروزت هستی و قبل و بعد آنی وجود نه دارد. از دیدن «من»های دستخط خودت چنان به وحشت میافتی، که از هر قلم به دست گرفتین بیزار میشوی. 

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...